題意為:輸入三個字串 str1, str2, str3; 要判斷 str3 能否 由 str1 和 str2 組成。
例如:cat 和 tree 能組成 tcraete 所以輸出yes.
費了我老半天時間,想破了腦袋,想了n種實現方法,最後發現一種自認為很好的方法。然後馬上寫代碼 提交,直接就來了個逾時,
把我都搞茫然了,這題資料範圍本來就很小 ,而且自認為自己的方法 應該是很省時間的,沒有重複計算浪費時間。。.....
最後 看了 discuss 終於明白了 有一種情況
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaab
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaac
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaacaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaab
我的 程式運行這個資料 要用好幾秒鐘的時間。
還是要看人家的代碼,還是老方法。
#include <stdio.h>#include <string.h>int main(){ int i, j, k, t; int L1, L2, ok[202][202]; char str1[201], str2[201], str3[402]; /********************** ok[i][j]為真時表示str1的前i個字元可以和str2的前j個字元 組成str3的前i+j個字元。為假時 表示不能。 ***********************/ scanf("%d", &t); for (i=1; i<=t; i++) { scanf("%s %s %s", str1, str2, str3); memset(ok, 0, sizeof(ok)); L1 = strlen(str1); L2 = strlen(str2); ok[0][0] = 1; for (j=1; j<=L1; j++) { if (ok[j-1][0] == 1 && str1[j-1] == str3[j-1]) ok[j][0] = 1; else break; } for (j=1; j<=L2; j++) { if (ok[0][j-1] == 1 && str2[j-1] == str3[j-1]) ok[0][j] = 1; else break; } for (j=1; j<=L1; j++) { for (k=1; k<=L2; k++) { if (ok[j-1][k]==1 && str1[j-1]==str3[j+k-1] || ok[j][k-1]==1 && str2[k-1]==str3[j+k-1]) ok[j][k] = 1; } } if (ok[L1][L2] == 1) printf("Data set %d: yes/n", i); else printf("Data set %d: no/n", i); }}
但是 又 發現 yuyu_myself 居然是用的 DFS 做的, 而且時間,記憶體,代碼長度都比 我的斷的多。
這就奇怪了, 動態規劃 不是 最節約時間的嗎? 難道是 這題的 資料太小了的原因, 顯現不出來DP 的優勢?
#include <stdio.h>#include <string.h>#define N 202char s1[N], s2[N], s[N+N];int dfs(int x, int y){ if (x == -1 && y == -1) return 1; if (x >= 0 && s1[x] == s[x + y + 1]) if (dfs(x - 1, y)) return 1; if (y >= 0 && s2[y] == s[x + y + 1]) if (dfs(x, y - 1)) return 1; return 0;}int main(void){ int n, i; scanf("%d", &n); for (i = 1; i <= n; i++) { scanf("%s %s %s", s1, s2, s); if ( dfs(strlen(s1)-1, strlen(s2)-1) ) printf("Data set %d: yes/n", i); else printf("Data set %d: no/n", i); } return 0;}